با نام و یادش

چند وقتی بود ساز زندگی ام ناکوک می زد...
سه پایه ی بوم نقاشی زندگی ام لنگ بود...
جوهر مرکب زندگی ام رو به خشکیدن...

نمی دانم چه اما می دانستم چیزی کم دارم...
ثانیه ها و لحظه هایم می گذشت و این فکر آزار دهنده دست از سر من برنمی داشت...

تا اینکه با شروع ماه مبارک رمضان پاسخ سوال هایم را یافتم!

چند وقتی بود که خدا در زندگی ام کم رنگ شده بود، دلم برای عطر بهشت تنگ شده بود...
بهار قرآن از راه رسید تا مرا از سرگردانی نجات دهد!

باشد که لایق لطف بزرگ پروردگارمان باشیم...
هنگام سحر، زمان اذان ظهر و در لحظه های افطار که درهای آسمان باز است مرا از یاد نبرید و برایم دعا کنید تا شاید به حرمت دعای شما خوبان لایق رحمت پروردگار گردم.

پ.ن. سلام، ببخشید که دو سه هفته ای نیومدم. دلم حسابی براتون تنگ شده بود. بازم ببخشید اگه پرت و پلا نوشتم. چیزی از قبل آماده نکرده بودم. وقتی کامنت زهرا خانم مرادی رو خوندم که نوبتم رو یادآوری کرده بود دلم پر کشید و زودی اومدم تا حرفای دلم رو براتون بگم.
واسم دعا کنید، خیلی محتاجم خیلی...